Unha noite especial, inolvidable, divertida e cómica. Despois de un divertido día de navegación donde investigamos o barco, chegou a noite de gala.
Tiñamos que estar preparados e guapos as sete da tarde, donde nos encontraríamos na biblioteca para ir xuntos a sesión de fotos e a charla do capitán (moi simpático por certo).
Sobre as cinco, nós as chicas, xa empezamos a ducharnos, al menos no meu camarote. Era un non parar, o teléfono fumegaba con tantas bromas e preguntas, recorriamos os pasillos en busca dunha habitación perdida, e cando volvíamos o camarote nos dabamos conta que a tarxeta da habitación estaba dentro, menos mal que sempre había alguén.
Con a porta aberta mirabamos pasar a casi todo o instituto por diante buscando algunha habitación, pedindo algo, ou simplemente unha reunión improvisada na nosa habitación, ou na contigua, que sempre estaba chea.
Cando solo faltaba una hora para as sete, os nervios recorrían os pasillos.
No noso camarote imprantouse una peluquería improvisada; había mínimo seis personas nel, unhas maquillándose e outras con o rulador e a plancha do pelo.
Pomonos o vestido e cando miramos o reloxo, xa eran as sete menos dez. Despexamos o camarote, puxemos os zapatos, os complementos e non nos olvidamos da tarxeta, eu collín a cámara e saimos cara recepción.
Ao sair o pasillo principal encontramonos de fronte a Damián e David, estaban irreconocibles, un piropos, unas fotos de rigor e cara recepción, ahora si, todos xuntos.
Ao chegar estaba Lino todo traxeado esperando a que estiveramos todos para darnos instrucións a donde deberíamos dirixirnos, outros piropos máis entre nos, algunhas fotos, e cando xa estabamos todos, atravesamos o casino para a primeira parada do photoshoot.
Xa terminado o recorrido, nos encontrábamos no teatro para a charla do capitán.
Déronnos unas copiñas de champán para o brindis, e outra vez a esperar hasta que toda a xente estivera asentada nun lugar para o espectáculo da noite. Nuria quería unas fotos de grupo, e ahí foi donde nos sentimos estrelas, como si estivéramos na alfombra vermella; bueno, en realidade estábamos nunha alfombra vermella, pero vos entendedes o que quero decir. Miraras donde miraras había flashes, solo faltaba que saliramos o día seguinte nalgunha revista internacional.
Terminado o espectáculo saimos do teatro. Tiñamos un tempo libre antes da hora da cea. Decidimos ir o bar a tomar uns San Franciscos, charlar un pouco e algunhas descalzarnos.
Os San Franciscos baixaron rápido nos vasos, aínda nos quedaba tempo, así que fixemos unhas fotos máis. En este momento, foi cando nos sacaron, esa bonita foto dos Divertidos no Mediterráneo, que quedara para a prosteridade na nosa memoria.
