martes, 10 de diciembre de 2013

Con un gesto rompió todos mis esquemas.

Lo tenía todo planificado. Quería ir despacio, quería un romance de libro, de esos en los que el chico te engatusa con gestos bonitos y momentos para contar a los nietos; igual, alguna que otra frase picara que me hiciera pensar en él por las noches. Quería que ganáramos confianza con cada paso dados juntos, cogidos de la mano manteniendo al otro en pie.
Por las noches esas conversaciones sin sentido solo por el placer de ver su nombre en la pantalla, queriendo que no desaparezca nunca, mandando indirectas y contando miedos, y al llegar la hora de dormir, la obligada hora de dormir, su media hora de rigor despidiéndonos, con sus ‘’ Nos vemos pronto ‘’, sus iconos de corazóncitos y finalmente el ‘’Te Quiero’’ más esperado.
¿Era mucho lo que pedía? ¿Imposible de conseguir? Sinceramente creo que no.
Cuando el destino tiene escrito algo para ti. Da igual lo que quieras; acabara pasando.
Él llego y rompió todo mi sueño. Quemó en unas horas años de espera y expectativas que no se cumplirán para mí.
Ahora camino a ciegas. Por un camino nuevo, con pocas luces y carretera sin asfaltar, al lado de un chico que me agarra la mano, pero no me mantiene en pié.
Cuando por su boca salen esas tres palabras desgarradoras ‘’Confía en mí’’ me gustaría que mi corazón respondiera ‘’La confianza se gana’’, pero en vez de eso el cerebro se adelanta y hunde más mis sueños con ‘’Si, lo hago’’ cuando sabe que es mentira.
Una parte de mí, el último trozo de soñadora que me queda, quiere quitarme la venda, soltar su mano y buscar un camino más iluminado, con menos avugueros.

La otra parte, la blanda, la de las quintas oportunidades, me aconseja que debo seguir, me dice que posiblemente más adelante halla más luz, que el camino cambie de arena a hierba, que no crea que no habrá avugueros pero si me encuentro con alguno, su mano estará lista para mantenerme en pie.

jueves, 12 de septiembre de 2013

Ver por la ventana


Todos tenemos, alguna vez en la vida, esa sensación de soledad y miedo. Yo no soy una chica a la que le gusten los cambios, asique en estos momentos siento soledad y miedo, por lo desconocido, por lo nuevo.
Hasta el momento tuve cambios dolorosos y permanentes, y en parte es por ellos por lo que camino con zapato plano y lento, pensando cada movimiento mil veces, como si mi vida fuera una partida de ajedrez. Jugando contra mí misma.
No me arriesgo por miedo a perder. Y cuando lo hago, intento retrasarlo lo máximo posible, calculando cada fallo que puedo dar, sin calcularlos todos con éxito.
Dentro de unos días, mi vida será totalmente diferente a como estoy acostumbrada. Siento miedo y soledad. Con 18 años cualquiera está deseando marcharse de casa, compartir experiencias con gente nueva y aprender de ellas. Yo no soy menos, pero algo dentro del escudo instalado en mi, ata a la libertad con correa corta, y una vocecita me dice que con cada decisión que tome, no habrá vuelta atrás.
Sentarse a mirar por la ventana e imaginar la vida de los paseantes es divertido, pero cuando los veo pasar sola, sentada en el alfeizar y queriendo estar ahí abajo, con ellos, bajo la lluvia, el sol o la nieve, tengo que poner mi mejor sonrisa, una chaqueta que me de fuerza y salir al pasillo, buscando ese camino para salir al exterior y vivir como los paseantes que veía por la ventana.
Eso es lo que intentare lograr este curso. Salir al pasillo con las mejores intenciones, dejando el miedo en la ventana, soltar la correa de la libertad y aprender con la gente nueva que me va a rodear, sin olvidar mi pasado, de donde vengo y la gente que a estado en el, y que sigue mi camino junto a mi.

miércoles, 21 de agosto de 2013

Miles de vidas = Libros


Una de mis grandes pasiones. Los libros. 
¿Sabéis esa sensación de querer recorrer el mundo, de vivir miles de cosas y no conseguirlo? Con los libros puedes. Serás el protagonista de la historia, el malo o un simple espectador. Ellos te harán sentir miles de sensaciones, te llevarán a recorrer el mundo y el universo, te trasladarán a un mundo paralelo donde vivirás miles de cosas, te enamoraras de miles de formas y sentirás de infinitas maneras.
Antes, yo era de esas personas que decían que los libros son algo obligatorio del colegio, hasta que calló en mis manos el libro adecuado en el momento adecuado, que me hizo ver la realidad, que estos pequeños seres con letras son parte de mí, y ahora no podría vivir sin ellos.
Son una droga. No te voy a mentir, no es gratuita. Una vez que te sumerges en este mundo no podrás parar. El olor a libro nuevo es mejor que el perfume más caro. Y el olor a libro viejo, te hace pensar en cuantas manos callo antes que las tuyas para hacerle pasar una vida hermosa al que lo sostuviera.
Hay miles de Blog sobre libros. Sobre gente que los lee y da su opinión y las sensaciones que le hizo pasar ese pequeño universo. Uno de esos miles es --> http://intheforbiddendreams.blogspot.com.es/
Publica reseñas de libros, de películas y de algún de otro actor. De vez en cuando hace concursos y participa en muchas cosas. Uno de esos concursos es por ejemplo--> 
http://intheforbiddendreams.blogspot.com.es/2013/07/200-seguidores-y-un-ano-primer-sorteo.html  por sus 200 seguidores. En el que yo participo. Si quieres participar en la esquina derecha de mi blog aparece su banner como enlace. 
Ya sabéis, provaz a adentraros en este mundo. Miles de personas te están esperando.

jueves, 4 de julio de 2013


¿Porque crees que te saco tantas fotos?
Para guardar tu sonrisa en papel, colgarla en mi habitación y verla cada noche antes de dormirme.
Cada mañana me despierto con ganas de encender mi móvil, y descubrir que hay tu primer buenos días para mi. Ese día aún no llego. A cada hora ese " En línea " permanente me destroza, porque no es conmigo con quien estas hablando, y ese " ult. vez hoy a las 5:03 pm " me entristece al pensar que no fue por mí.
Quiero que llegue el día en el que duerma con tu olor, el día que recuerde tus caricias por mi piel, esa mañana despertándote con mis besos, y esa tarde fotografiándote sin parar, el día que tu risa inunde todo la habitación, esa promesa de estar juntos siempre, y tu voz diciéndome '' Te quiero ''.
Sigues sin enterarte lo que siento por tí, porque cuando estoy a tu lado pasas de mí.

Quiero...


Quiero estar a tu lado y te apartas de mi.
Se que no se puede vivir de los sueños, pero me aferro a ellos porque allí estoy contigo.
Al despertarme vuelvo a la misma mierda de siempre. Te veo a ti intentando enamorarla, mientras que a mi solo vienes en los momentos aburridos.
Te observo desde hace tiempo y ni cuenta te das.
Implantaste en mi unas ganas de besarte que nadie había conseguido.
Me imagino superando mis miedos, corriendo por el pasillo del instituto y lanzarme a tus brazos; besarte delante de todos, y decirte al final " Me gustas desde hace tiempo " . Que te quedes patidifuso y seguir mi camino, esperando con impaciencia que pronuncies mi nombre, para girarme, ver tus ojos brillar y venir hacia mi respondiéndome con otro beso y un " Pensé que nunca lo reconocerías ".
Imaginar no cuenta dinero, pero aveces, si sufrimiento. ¿Quiero imaginarme una historia contigo? Me toca sufrir en silencio.

jueves, 2 de mayo de 2013

7 de Abril de 2013 - Sovereign, Mar Mediterráneo.


Unha noite especial, inolvidable, divertida e cómica. Despois de un divertido día de navegación donde investigamos o barco, chegou a noite de gala. 
Tiñamos que estar preparados e guapos as sete da tarde, donde nos encontraríamos na biblioteca para ir xuntos a sesión de fotos e a charla do capitán (moi simpático por certo).
Sobre as cinco, nós as chicas, xa empezamos a ducharnos, al menos no meu camarote. Era un non parar, o teléfono fumegaba con tantas bromas e preguntas, recorriamos os pasillos en busca dunha habitación perdida, e cando volvíamos o camarote nos dabamos conta que a tarxeta da habitación estaba dentro, menos mal que sempre había alguén.
Con a porta aberta mirabamos pasar a casi todo o instituto por diante buscando algunha habitación, pedindo algo, ou simplemente unha reunión improvisada na nosa habitación, ou na contigua, que sempre estaba chea.
Cando solo faltaba una hora para as sete, os nervios recorrían os pasillos. 
No noso camarote imprantouse una peluquería improvisada; había mínimo seis personas nel, unhas maquillándose e outras con o rulador e a plancha do pelo.
Pomonos o vestido e cando miramos o reloxo, xa eran as sete menos dez. Despexamos o camarote, puxemos os zapatos, os complementos e non nos olvidamos da tarxeta, eu collín a cámara e saimos cara recepción.
Ao sair o pasillo principal encontramonos de fronte a Damián e David, estaban irreconocibles, un piropos, unas fotos de rigor e cara recepción, ahora si, todos xuntos.
Ao chegar estaba Lino todo traxeado esperando a que estiveramos todos para darnos instrucións a donde deberíamos dirixirnos, outros piropos máis entre nos, algunhas fotos, e cando xa estabamos todos, atravesamos o casino para a primeira parada do photoshoot.
Xa terminado o recorrido, nos encontrábamos no teatro para a charla do capitán.
Déronnos unas copiñas de champán para o brindis, e outra vez a esperar hasta que toda a xente estivera asentada nun lugar para o espectáculo da noite. Nuria quería unas fotos de grupo, e ahí foi donde nos sentimos estrelas, como si estivéramos na alfombra vermella; bueno, en realidade estábamos nunha alfombra vermella, pero vos entendedes o que quero decir. Miraras donde miraras había flashes, solo faltaba que saliramos o día seguinte  nalgunha revista internacional.
Terminado o espectáculo saimos do teatro. Tiñamos un tempo libre antes da hora da cea. Decidimos ir o bar a tomar uns San Franciscos, charlar un pouco e algunhas descalzarnos.
Os San Franciscos baixaron rápido nos vasos, aínda nos quedaba tempo, así que fixemos unhas fotos máis. En este momento, foi cando nos sacaron, esa bonita foto dos Divertidos no Mediterráneo, que quedara para a prosteridade na nosa memoria.